(¯`·._.·[ırαg αjun]·._.·´¯)

..elvedα..

2007-11-04T14:54:00.000-08:00

Hüzün dolu derler vedalar için.
Acı sararmış ruhu, sızlarmış derinden.
Parçalara ayrılırmış kalp, dağılırmış.
Nasıl ki kırılır düşler;
öyle tozu kalırmış geride kalan için.
Sızısını yudumlarmış kederinden,
melankoli karışırmış kanına

bir yitiş armonisi tınlarmış derinden,

duyarmış onu da acıyla beraber.
Ama uzak değil bana bunlar
Daha da yaralar aslında;
Görüyorken bittiğini kabul etmemek;
‘faydasız’a tekâbulken inkârın üstelik.
'Bendesin' dedim ya senin için..
Bekledim hep taşınmanı,
yine sadece kendimle kalmak istedim.
Ama yer etmişsin bir kere
Gidişin kolay değil,
hayır, basit değil hem de hiç..
Mesken tuttuğun gönlümde ‘sen’,
ve biliyorum; dolmaz yerin
Yine de son veriyorum ikâmetine.
Zira dayanılmaz bende kalışın;
seni sensiz yaşamak; katlanılmaz.

Mecbur kıldın ve vazgeçtim 'biz'den;

bu yüzdendir 'bendesin'in 'elveda'ya dönüşü.
Siliyorum seni artık;
geçiyorum hayalinden.

Bir an.. Kısa bir zaman..
Yine de değdi ya hayatıma hayatın
Ben artık bir harabe, kalıntın senden kalan
Yıkılmış, eksik kalmış..
Eski ‘ben’in suretinden ibaretim;

beni benden alıp yorgun kıldığın.
Bir iz bıraktın ya;
Kazıdın kalbe, silinmesi mümkün değil.
Unutmam seni asla..
Hoşça kal..

..değişтiη seη, ηedeη..?!..

2007-11-04T14:44:00.000-08:00

Şahsına münhasır herkes, doğru;

ve evet çözümlenemez insanlar öyle kolay.

Anlamlandırmaya çalışmak haybeye belki,

yoktan bir acı daha bende sızlayan.

Ama mümkün değil aksi, bendesin işte..

İnkârı kendime, ama doğru değil unutmuşluğum.

Hâlâ yaralar seni düşünmek, anmak adını.

Nasıl ki gönülde saklı hayalin,

işte öyle yer edinmiş düşünceler sana ait.

Envai çeşit çelişki hakkında, zor akıldan çıkarmak;

“neden” tavrın böyle artık

“değiştin sen, neden?!”
Düşünürüm elimde olmadan,
yüzleşmek istemesem de sebebiyle.
Geçmiş.. mazi..
Birlikte olduğumuz zamanlar..

O anlar ki; diğer anlardan başka;

durur zaman, kıyas götürmez.

Bir 'biz' kalırız sadece

Bu kadar..!

Var olanlar zaten istediklerim kadar..

Yetmez mi..?!
Aslında ben;

fısıldardım sevgimi sana

ve sen ‘bitanem’ olurdun
Hayalin.. suretin..
Karışırdı, tarifsiz bir duyguyla bende.

Şimdi mi..?
Muâllak desem..
Sanki..

Bir ‘biz’ yok artık..

Bittik günden güne, son bulduk.

Bir ‘ben’ var;

Akla her düşüşün acıma sebep,

hayaline dalışım solmam demek.

Kendinden vazgeçmiş, biçare yitik,
Gayretim kendime gelmeye; anla..

Bir ‘sen’ var;

Anılarda kalmış,

anışım acıymış..

Ne geçmekte aklından, bilemediğim..

..hisleя dehlizi..

2007-11-03T19:23:00.000-07:00

Ne gariptir insanoğlu..

Nasıl da değişir hissiyatı bir anda..

Ne çalkantılar yaşar içinde, ne fırtınalar kopar.

Ufacık bir şey yeter, onu kendinden alıkoymaya.

Bir anı tutmaz diğerine..

Bir adım attı mı, sonrası meçhul, nereye gider kimbilir..

Nereye sürükleyecektir duyumsamaları; muamma..

Ürperir aniden ve siler ‘önce’sini,

Sıfıra indirger hatırladığı yaşanmışlıkları..

Soluksuz kalır sanki, ihtiyaç duymaz artık..

His adına ne varsa, yoğunlaşır kalbinde

Düğüm olur; çözülmez acısı..

Biçâre insan, eleme bulamadı ki çözüm..

Anlamlandıramadığı bir hâl, usulca sarar bedeni.

Donar kalır, kifayetsizdir ne dese, her ne yapsa.

Zaten..

Ne o denli derin anlamlı olabilir herhangi bir sözcük yer yüzünde;

Ne de bunu düşünecek takâte sahiptir kimse,

sönmekteyken an be an..

Böylesi hayat bir lûtuf belki,

Belki de bir lanet en beterinden..

Sahi, herkes mi böyle yaşar derinden..?

Yüzeysel yaşayıp sığlıkta mı salınır kimileri

Bilinmez; öyle bir yetiye sahip miyiz,

kendini ‘duyarsız’ kılmak mümkün mü..?

Yoksa kırılganlığa uzak düşememenin bir avuntusu mu öyleymiş gibi davranmak..?

En mutlu gözükenlerimiz, en iyi rol yapabilenlerimiz mi aynı zamanda..?

Öyle değilse;

Biz niye onlardan olamadık onca çabaya rağmen,

Hatamız var belli fakat nerede; var mı cevabı..?

Öyleyse;

Bir sanı mı bu da..?!

Yanılgı mı..?!

Hissedilenler bile ‘gerçek’ değilse

Söyleyin.. Kim ‘gerçekten’ yaşamakta..?

Yaşantımız bile yalansa;

Dürüstlüğüm faydasız..

Sorma bu yüzden; neden ifade etmediğimi,

Kim bilir..

Belki de suskunluğum bundan..

..seη ki; solukтuη cαηα..

2007-11-03T16:47:00.000-07:00

Kapamıştım ben bu defteri..
Açmayacaktım sözde bir daha..
Yaralanmışlığın izleri vardı çünkü hepsinde ayrı ayrı.
Soluktu, silikti onlar, eskiymişcesine..
Evet; renksiz kılmıştı yaşama gücümü,
Ve silmişti irademi tekelimden.
Ama eski olan süregelmesiydi tarih boyu.
Onun haricinde yeniydi işte, yepyeni bir sonsuz boşluk.
Karanlıktı, soğuktu, nefes almak zordu çok.
Sürüklenişim anaforlarında, sende takılı kalmamdan.
Sen ki; soluktun cana,
nefes bellemem seni; bundandı.
Sensizlik ölüm derdim hep,
soluksuz yaşayamaz ya beden, nafile her ne yapsan;
işte öyle imkansızdı başka bir şey görmek benden
Dayanma sınırım ardımda kalır, isyanlarda benliğim.
Var oluşumu özümsediğim her anım,
İçten içe yitişim demek biraz.
İfade edimi güç de olsa;
Acı duymaya duyarsızlardanım artık,
Emin misin desen; ‘evet’ olmaz cevabım,
‘bende misin..?’, sorsan, beklesen yanıt;
Bilmiyorum derim; susarım belki;
Eminim halbuki,
Şüphe yok bende,
Tek tek cevaba bağlandı soru işaretlerim.
Peki ben mi başardım bunu..?!
Hayır..!
O kadar cesaretim yok benim.
Derin bir sızıydı seni düşünmek,
Kalbim kanarcasına içten içe,
dayanamayıp parçalanırcasına.
O kadar yara aldım; ben, o kadar yaralandım ki.
O acıya dayanamadı çekincelerim, sönüp gitti birer birer.
Yanıyordu içim ama gülümsedim yüzüne.
Anlama istedim nasıl sevdim seni.
Bir ben bilirdim; ahh.. nasıl da fenalardayım.
Bir sen bilirdin; beni fena kılmasını.

..yαşαм soruηsαlı..

2007-10-14T10:04:00.000-07:00

Hiçliklerden bahsettik hep;

sıfıra indirgenmiş manalardan..

Durağanlıktan bahsettik hep;

tek hareketin devir-daimden ibaret olduğu.

İrdelememiz gerektikçe arandı hep yapay çevremizde;

ve bulundu hiç zorlanmadan çokca mazaret.

Kusursuz işlerdi sistem;

acımaz yok kılardı bizi.

Biz melektik aslında da;

çarklarına kaptırdık kanatlarımızı.

Böyle değildi elbet; uzaktaydık masumluğa.

Kendi hırslarımızla kirlettik benliğimizi;

ve set çektik gözlerimize,

farkındalığa yakın düşmeyelim diye.

Kötüydük, acımasızdık, korkutandık çünkü aslen aciz olandık.

Deli gibi de korkuyorduk bunun anlaşılmasından.

O yüzdendir ki ;

yeri geldi zorba olduk yeri geldi kukla.

Bireylikten vazgeçişimizle soyunduk;

çıkardık karakterlerimizi.

Kendi ellerimizle taktık kancalarımızı hatta.

Yaşamak varken bilinçli, hayatın oyuncağı olduk.

Bu hayat bir oyundu zira; bizse piyonlar.

Oynandık ‘birileri’ tarafından, tercihimiz sandık.

Hamle yapmak,

hareket etmekten farklıydı oysa, ayrımsayamadık.

Evet, geride bıraktık kutuları,

ilerledik ama ardında gizlenen gerçek faklıydı çok.

Ya basittik onlar için;

yok sayıldık -uzansak da hayat boyu- riske girilmeye değemedik

ya da sadece bir yemdik;

daha önemli bir taş için ziyan edildik.

Oyunda bir rolümüz var diye avutulduk,

fakat egonun yanından geçmezdi figüranlık; uyutulduk.

Karakterlerimiz çala-kalem,

bir repliğimiz bile yok bizi yansıtan.

Oysa ben, oysa sen, oysa onlar…

Özeldik hepimiz,

ayrı ayrı dünyalara bedeldik.

Masallarla birlikte bunlara da inandık;

fakat ne bir değer olabildik bu yitiklikte

ne de herhangi bir ‘son’ mutlu olabildi.

..нαуαтı уαşα..

2007-09-16T06:19:00.001-07:00

Her anın, bir mucize aslında..
Ve başarımız, bunu bile sıradanlaştırmakta..
Gurur duy insanoğlu;

Nasıl da tekerrürden ibaret kıldın ömrü;
Nasıl da hiçliğe indirgedin hayatı, kendi sığlığından bakıp..

Bu kadar mı basitti var oluşun;

Yoksa pek mi korkuttu seni 'özel' olmak..?!
Kaçışın, şimdiki zamandan; bir ‘şimdi’n kaldıysa hâlâ..

Geçmişinde, sana teğet hatıraların var; acıtmışlardı üstelik,

Gelecekteyse nacizane hayallerin,

gerçekleştirmene yol vermeyecek atâletinle..
Hadi dürüst ol bir kez; 'şu an'ın nerede..?

Kaldı ki; bir renksin sen, niye solmak amacın..?

Kendi başına bir imgesin, silinmeye çalışmaktasın, neden..?!

Gelecek kaygısı deme haybeye; kaygı dediğin nedensiz olur..
Sense deli gibi korkuyorsun ‘keşke’yle başlayan cümleler kurmaktan..
Ödün kopuyor pişmanlık çekmekten, hata yapmaktan..

Acı duyumsamalarının izi var belli; yüreğinde, pek derinde;

Anlaşılıyor, yara almaktan kurtulamamış benliğin..
Ele veriyor gözlerin; o bakışlarda ‘sen’ gizli,

Nasıl da mahzun bırakmış seni hayat, yorgun..

Haklısın da aslında; yadsınamaz temkinin..
Ama risk almadan olmuyor işte; görüyorsun..
Ömrün, gün doldurmakla geçiyor,

ve bünyesinde bir anlam barındıramıyor..

Manalar derinde gizlendikçe ve sen,

yaklaşımının yüzeyselliğine son vermedikçe,

Teneffüz ettiğin hava da yetmiyor mutlu kılmaya..

İtiraf et hadi;
Aslında bu da farkındalıkların arasında yer alıyor..
Özümseyişin çoktan, ertelemene mâni olamıyor..
Ama yine de..

Savmaya devam ediyorsun,

hayallerini kurmayı bırakma pahasına..

Oysa harcanmışlıklara itip bir enkaza çevirdiğin ömrün;

Bir lütûftu sana..!

Yaşadıkların bir deneyim, bir dersse,

Ve geliştirip büyütüyorsa esasında,

Teslim et hakkını, minnet duy;

Unutmaya çalışmak yerine..

Girdiğin risk büyük hem, vebali de ağır..

Sana ait zamanın solar da an be an,

Tadamadığın anların pişmanlığını sırtlayamazsın..

..уαяıηı düşüη..

2007-09-16T05:59:00.000-07:00

Evet,
bilemezsin bu çekeceğin nefes son mu olacak..
Yumdun ya gözünü istemsiz, belki, açılmayacak bir daha;
ama sığınamazsın bu belirsizliğe,
saklayamazsın bahaneleri daha fazla mazeretlerin ardına..
Var bir son elbet;
fakat yaşam dediğimiz de zaten bitişe kadar;
ya bu süreçte pişmanlıklarla sızlayan anlar..?
Onlar ne olacaklar..?
İd, özümsemez şartları ama benlik bundan ibaret olacak kadar kendinden vazgeçemiyor..
Ve sen,
yara aldıkça iç çelişkinden,
git gide daha da kaçıyorsun; kadehler ise sığınağın.
Her yudum bir soluk aldırsa da insana;
ayılmak zorunda kalıyorsun kaçınılmaz olacaklara ayınca.
Ve hesapsız dönen dünyada yer alınca bilirsin ki tutacak seni,
çekersin sağa bu yüzden;
bilişsel düşünümlerinsiz inersin, nesnel gerçekliklerini alıp yanına..

..αşкα düşтüм..

2007-09-16T04:54:00.000-07:00

Çok güzel bir aşk inşa etmiştim; sınırları olmayan..
Hayır; basit bir şey değildi bu,
ne zaman arasam seni; bende bulurdum..
Öyle ki,
seni yaşardım âdeta;
nefes belleyip de solurdum..
Hayaline düşmüştüm de bize dair umutlar büyütmüştüm;
ancak onlar, son buldular yokluğunun anaforlarında..
Ve o umut kırıkları karıştı kanıma..
Kalbe uzanan damarlarımda ilerdi sessizce..
Her değişinde tenime içten sinsice..
Dağladı yine; zaten hiç kapanmamış yaralarımı..
Anestezik bir hissizlik bıraktıysa da gözlerin..
Her odaklandığında, içinde benim olmadığım kadraja..
Canımdan can koptu sanki, kırıldı kalbimin kanatları..
Bitâp düşmüş yüreğim,
uçamadı takâtimin çırpınışlarına rağmen..
Acı duymaktan sağır oldu da benliğim; yorgun ruhumun haykırışlarını duyamadı..
Bir damlaya dönüştü de yegane acılarım; tenden taştı, benden aktı..
Hem ben 'aşk'a öyle bir düşmüşüm ki;
hayalin prangam, yokluğun sonum olmuş..
Öyle yaralamış ki 'biz'i tek kişilik yaşamak;
Seni sevişim ,kalben yitişim olmuş..
Yaşamaktan uyanmışım ansızın,
ve
mânen silinişimle de bitmiş bu rüya..